บอกตัวเองอยู่เสมอว่า..เมื่อเราตัดสินใจไปเเล้ว ต้องเข้มเเข็งพอที่จะเผชิญกับผลที่ตามมา

เเต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเจ็บ เหมือนหัวใจสลาย.. 

รู้สึกเหมือนมีรูโบ๋ใหญ่ๆอยู่ในตัว 

ตอนนี้รู้ว่าสิ่งที่หายไปมันไม่ใช่เเค่งานชิ้นหนึ่ง

เเต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

เป็นเสียงหัวเราะที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมด

เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุด  

เป็นไหล่ที่ให้เราพักพิงได้ตอนที่เราเหนื่อยล้า..

เป็นที่ที่มีคำปรึกษาที่อบอุ่นให้กับเราเสมอ..

เป็นความสุข

เเบบที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีก.. 

2 ปีผ่านไปเเต่กลับรู้สึกเหมือนเราได้อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต

จากกลุ่มคนเเปลกหน้าที่อยู่ๆก็ได้มาเจอกัน

เริ่มจากการเกาะกลุ่มกันเอง อยู่กันเป็นคู่ๆ กลุ่มเล็กๆ

เเล้วก็ค่อยๆมานั่งด้วยกัน

กินข้าวด้วยกัน 

นั่งเมาท์อัพเดทเรื่องนู้นเรื่องนี้

เริ่มเเบ่งของกันใช้

คุยกันเรื่องความรัก

เริ่มโกรธกัน

เริ่มที่จะหัวเราะด้วยกัน..

ร้องไห้ด้วยกัน

เริ่มที่จะรู้จักตัวตนของกันเเละกัน ทั้งดีทั้งร้าย

เเละเริ่มปกป้องกันเองโดยบางครั้งเราก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ 

อาจจะเป็นเพราะพวกเราผ่านทุกอย่างด้วยกันมามากเหลือเกิน

จนตอนนี้ก็ไม่อาจตอบได้ว่าเราเปลี่ยนจากเพื่อนร่วมงาน

มาเป็นพี่ เป็นเพื่อน เป็นครอบครัวกันตอนไหน

ตอบไม่ได้ว่าเราเริ่มรักกันเมื่อไหร่

อาจจะเป็นเพราะเราเติบโตมาด้วยกันในที่เเห่งนี้

เวลาเหนื่อยก็เหนื่อยเหลือเกิน

เเต่เวลาที่สนุกก็มีความสุขซะจนอธิบายไม่ถูก.. 

ยังเเปลกใจมาจนทุกวันนี้ว่าตัวเราโชคดีได้มาเจอผู้คนที่เเสนจะพิเศษขนาดนี้ได้ยังไง

..... 

วันนี้นั่งรถออกไปข้างนอก

หลังจากนอนอยู่บ้านมาทั้งเช้า

ไม่ว่าจะทำอะไร พยายามเเค่ไหนก็ยิ้มไม่ออก

พอมองออกไปนอกกระจกรถ 

ทุกๆที่ที่หันไปเจอมันมีเรื่องราวเต็มไปหมดจริงๆ

ทุกร้านอาหารที่เราเคยไป ที่ที่เราเคยไปถ่ายด้วยกัน

เพลงที่เคยร้องด้วยกันในรถตู้ 

หรือเเม้เเต่เกมส์ที่เคยเเบ่งกันเล่น

ทุกๆที่ทุกๆอย่าง่มีภาพชัดเจนซะจนไม่อยากจะทำอะไรหรือเห็นอะไรทั้งนั้น

เพราะไม่อยากจะนึกถึงอีกเเล้ว 

เพราะความรู้สึกในตอนนี้มันท่วมท้น  

มันทำให้รู้สึกเหมือนใจจะขาด เมื่อรู้ว่าตัวเองได้เดินจากมาเเล้วจริงๆ 

เคยบ่นเอาไว้เยอะเเยะเวลาทำงานกลับมาบ้านเช้ามืดว่าอยากมีเวลามากกว่านี้

อยากมีเวลานอนดูทีวีอยู่บ้าน

อยากมีเวลาอ่านหนังสือเล่มโปรด

ไปเที่ยวเล่น ไปเรียน

วันนี้มีเวลามากขึ้นเเล้ว

เเต่สิ่งที่เคยคิดว่าถ้ามีเวลาทำเเล้วน่าจะมีความสุขกลับไม่ได้เป็นไปตามที่คิดซะทีเดียว 

การนอนดูทีวีก็ไม่สบายเหมือนเก่า

หนังสือเล่มเดิมก็ไม่สนุกอีกเเล้ว

เพราะอะไร..

เพราะรู้ว่าอ่านเสร็จเเล้ว ดูทีวีเเล้ว เที่ยวเสร็จเเล้ว

ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ...

การได้มีเวลาอาจจะเป็นเรื่องดี

เเต่มันคุ้มกันไหม

ที่จะเเลกกับการที่จะต้องเสียความสุขกับการได้หัวเราะ

เเละเหนื่อยไปกับผู้คนที่เรารักเหลือเกิน

มันจะมีอะไรที่สนุกกว่าตอนที่เราได้อยู่ด้วยกัน"พร้อมหน้า"

ในวันนี้เข้าใจดีว่าการตัดสินใจที่ทำลงไปเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

เพราะถึงจะไม่เดินจากมาตอนนี้ ก็จะมีคนเดินจากเราไปอยู่ดี

เเละเราก็ไม่มีวันที่จะมีความสุขได้เหมือนวันเก่าๆที่"ทุกคน"ได้อยู่ข้างกัน 

สิ่งที่เลือกตอนนี้จะส่งผลดีสักวันนึง ในวันที่เราจะผ่านช่วงปรับตัวที่เจ็บปวดนี้ไป

ในวันที่เราจะสามารถเปลี่ยนความเสียใจนี้ให้กลายเป็นความคิดถึงที่จะทำให้เรายิ้มได้

วันข้างหน้าจะคิดถึงเสียงหัวเราะเเละรอยยิ้มของทุกคนโดยไม่ต้องร้องไห้

 เเด่ความทรงจำที่มีค่า

Good Bye Strawberry Cheesecake

I give you my heart. 

 ***********************************