ก่อนที่จะเสียมันไป
จะรู้ว่าโลกนี้...มันกว้างใหญ่
ก็ต่อเมื่อเราได้...ออกเดินทาง
จะรู้คุณค่าของอะไร..ในสักอย่าง
ก็ต่อเมื่อเราได้...เสียมันไป
จะรู้ความหมายของ...ฟ้าหลังฝน
ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้น...มันมาได้
จะรู้ว่ามีเรื่องอีก...มากมาย
ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจ...ยอมรับมัน
จะรู้ว่าในหนังสือ...มีอะไร
ก็ต่อเมื่อเราได้...ลองเปิดอ่าน
จะรู้เวลา...ของดอกไม้บาน
ก็ต่อเมื่อเราเฝ้าตาม...อยู่อย่างนั้น
จะรู้ว่าเสียงหัวเราะ...มันมีค่า
ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตา...ในสักวัน
จะรู้ถึงความในใจ...ของกันและกัน
ก็ต่อเมื่อเราได้พูด...มันออกไป
จะรู้อะไรที่เรียกว่า...ความคิดถึง
ก็ต่อเมื่อในความคิดคำนึง...มีใครสักคน
จะรู้ความหมายในคำรัก...สักหน
ก็ต่อเมื่อมีใครสักคนทำให้...หวั่นไหว
จะรู้ว่าค่ำคืนนี้...คงไม่เงียบเหงา
ก็ต่อเมื่อทุกเรื่องเล่า...ได้มีโอกาสบอกไป
รู้ว่าเป็นเธอเท่านั้น...ที่ฉันมีให้
ก็ต่อเมื่อทุกครั้ง...เขียนอะไรลงไป
จะมีแต่ภาพเธอในใจ..ที่เกิดขึ้นมา
เงินไม่สำคัญเสมอไป
เงิน ซื้อเตียงนอนได้ แต่ซื้อ การหลับเป็นสุขไม่ได้
เงิน ซื้อกระดาษปากกาได้ แต่ซื้อ ความเป็นกวีไม่ได้
เงิน ซื้ออาหารดีๆ ได้ แต่ซื้อ ความอยากรับประทานไม่ได้
เงิน ซื้อความประจบสอพลอได้ แต่ซื้อ ความจริงใจไม่ได้
เงิน ซื้อเพรชนิลจินดาได้ แต่ซื้อ ความงามทางจิตใจไม่ได้
เงิน ซื้อความสนุกชั่วครู่ได้ แต่ซื้อ ความสุขไม่ได้
เงิน ซื้อเพื่อนร่วมเดินทางได้ แต่ซื้อ เพื่อนแท้ไม่ได้
เงิน ซื้ออำนาจราชศักดิ์ได้ แต่ซื้อ ปัญญาไม่ได้
เงิน ซื้ออาวุธยุทธภัณฑ์ได้ แต่ซื้อ สันติสุขไม่ได้
เงิน ซื้อเมียที่สวยได้ แต่ซื้อ แม่ที่ดีให้ลูกไม่ได้
ชื่อไยหยอ
เราโซลนะ
เม้นกลับด้วยน๊า.......