เมื่อกี้ได้อ่านนิทานเรื่องหนึ่ง เรื่องมีอยู่ว่า ...

มีลูกจิ้งเหลนตัวหนึ่งไม่พอใจผิวสีน้ำตาลของตัวเอง อยากให้ผิวตัวเองเป็นสีชมพู วันๆก็ได้แต่เฝ้าเพ้อฝันถึงผิวสีชมพูที่สวยงาม จนไม่เป็นอันทำอะไร แม้แต่การหาอาหาร ลำบากถึงพ่อแม่ต้องหาอาหารให้ แล้ววันหนึ่งแม่จิ้งเหลนทนเห็นลูกตัวเองนอนซึมไม่ได้ จึงพาลูกจิ้งเหลนไปหาอาหารด้วย
บังเอิญไปเจอแมวซึ่งกำลังหาอาหารอยู่ และจิ้งเหลนก็สามารถเป็นเมนูอาหารของแมวตัวนี้ได้ด้วย
แม่จิ้งเหลนรีบพาลูกหลบใต้ใบไม้แห้ง แมวมองไม่เห็น จึงเดินผ่านไป แม่จิ้งเหลนสอนลูกว่า เป็นเพราะมีผิวสีน้ำตาลจึงรอดชีวิตมาได้ สิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์มาล้วนเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว เราเพียงแค่ยอมรับสิ่งที่เราเป็น เราก็จะสามารถมีความสุขได้

ไม่รู้ว่าคนแต่งเป็นมุสลิมหรือเปล่า  แต่หลักคิดของเรื่องนี้ อิสลาม ชัดๆ
อิสลามสอนให้เราพอใจกับสิ่งที่อัลลอฮฺสร้างสรรค์มาให้
มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับชีวิตคนๆหนึ่ง หากว่าเขาพอใจกับทุกสิ่งที่ได้รับ

ใครทำได้ เขาก็จะมีความสุข

แต่ฉันเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เองว่า ซีวิตมนุษย์นี่มันซับซ้อนยิ่งนัก
ยิ่งเป็นสังคมที่มีคนมาก ก็ยิ่งซับซ้อน
เมื่อก่อนเขาจะแข่งขันช่วงชิงความได้เปรียบกันอย่างไร
ฉันไม่ค่อยจะสนใจ ขี้เกียจไปปะทะกับเขา รู้สึกว่าวุ่นวาย ยุ่งยากจึงอยู่แต่กับตัวเอง
ไม่เคยคาดคิดว่า การไม่ยอมเรียนรู้คนอื่น ที่คิดว่าเป็นเรื่องยากนั้นจะเป็นภัยถึงตัวเองอย่างนี้
จริงๆแล้ว การอยู่ให้ง่าย ไม่ใช่การหนึธรรมชาติของความเป็นมนุษย์

ฉันนึกเสียดาย มุสลิมบางคน ที่ตั้งหน้าตั้งตาเอาบูญอย่างเดียว บางคนกลัวบาปมากจนไม่ยอมคบค้าสมาคมกับคนที่เห็นว่าเป็นคนบาป ท่านซัยยิด กุฏุบ กล่าวถึงคนแบบนี้ว่า เป็นพวกที่เลือกสิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับตัวเอง นั่นหมายถึงเห็นแก่ตัว คือเอาตัวรอดเพียงลำพัง

แล้วเราจะอยู่ให้ง่ายอย่างไร เมื่อตัวเราคือความซับซ้อน

มาเรียนรู้การใช้ชีวิตให้ง่ายกันเถอะ  มันคงไม่ยากนักหรอก

สู้ๆ น่ะ ยายยิหวา